mutluluk kalfası

Boş gezenin mutluluk kalfası olmak istiyorum bazen.

çalış-ma

Yazma sıklığım epey düştü. Çünkü yazma sıklığı ve hayat sıkıcılığı müthiş bir korelasyon içinde. Negatif korelasyon haliyle... O kadar çok çalışıyorum ki akşamları eve geldiğimde konuşmaya mecalim kalmamış oluyor. Ya beni ancak spor kendime getirir deyip spor salonuna atıyorum kendimi, ya da bir şeyler okuyayım da gün kazançsız bitmesin diyorum. Bu arada insanın canı çikolata çeker gibi spor çekermiş meğer. İki gün gitmezsem üçüncü gün koşar adım atıyorum kendimi salona.

Hafta sonları, hafta içi sıkıcılığının etkisiyle kendimi nerelere atacağımı şaşırıp pek çok şey yapmaya çalıştığımdan dolu dolu geçiyor, kabul de, bu da inanılmaz bir fiziksel yorgunluk veriyor. Hafta içi zihinsel, hafta sonu fiziksel derken bünye mütemadiyen yorgun.

Baktım böyle bir yaşam beni insanlıktan iyice uzaklaştıracak ve bir müddet sonra mutsuzluğa sevk edecek, hiç olmazsa hafta içi bir akşam bir aralar geleneksel hale getirmeyi başardığım tiyatro günlerine geri döneyim dedim. Artık hafta içi bir gece tiyatro, iki-üç gece spordayım. Belki biraz daha rahat olur böylelikle kafam.

Geçen hafta Ne dersin Azizim?'e gittik annecikle. Aziz Nesin uyarlaması. Hem bugüne hem geçmişteki pek çok siyasal olaya taşlamalar var. İşin kötü yanı geçmişteki olaylara atılan taşların bugün hala gediğine oturuyor olması. Oyunu öyle bir seyirciyle izledik ki, of of... Bir oyuna giderken beni en çok korkutan şey kötü bir oyun olması değil de oyunu kötü seyirciyle izlemek olmuştur hep. Çünkü en kötü oyun bile bir şey katar, en azından eleştiri kabiliyetini geliştirir. Ama ya nerede alkışlayacağını, neresiyle güleceğini bilmeyen seyirci öyle mi? Verdiği tek şey sinir! Bir de yanımdaki beyefendinin kendini iyice kaptırıp sahneye laf atması, kara mizahı komedi olarak algılaması yok mu?...

Tüm çevre şartlarına rağmen en beğendiğim oyunlar arasında yer aldı Ne dersin Azizim?

Az önce söylemeyi unuttuğum bir şey var, gün itibarıyle çalışmak sadece hafta içine mahsus değil. Önümde yığılı dağ gibi kağıt... Bugün de böyle geçecek ne yazık ki. En azından yeşilliklerin içinde çalışmak bir nebze rahatlatıyor. Şimdi gidip onlarla baş etmem lazım blogçe. Hadi sana kıyak geçip bir iki resim atıp öyle gideyim!

velhasılı

Yaşlanmışım be blog! Vallahi, içler acısı durum. Eskiden sabah 9'da başlayan gün sabaha karşı 4'te biterdi de ertesi gün yine sabahın 8'inde ayakta olurdum. Şimdi nerdee? Ne oldu da neyin yorgunluğu bu bilmem.

Cumartesi annecikle kahvaltı ettikten sonra onu işe uğurlayıp çıktım kursa gittim. Kaç hafta önce tabak bırakmıştım fırına da yeni gidebildim almaya.

Öğlen Eylül'ün kurs çıkışına giderken Taksim'e, bir minicik Eylülcük ile tanıştım otobüste. Bazen 8 bazen 25 yaşında olduğunu iddia eden 5 yaşındaki Eylül ile :) parmağındaki ojelerin 5 yaşındakiler için olan ojelerden mi olduğunu sorunca önce parmak uçlarına yükseldi, sonra da kollarını havaya kaldırıp büyüğüm ki ben dedi. Çocuklar çok tatlı. Uzaktan baktı baktı bir gülümseme görse hemen gelip bıcır bıcır konuşmaya başlayacak belli. Yol boyunca öpe koklaya bitiremedi. Nasıl güveniyosun küçüğüm, kimim ki ben?

Hmm bir de içimi burkan bir detay... Yüzünde makyaj olmamasına rağmen far, allık, ruj filan sürdüğünü iddia ediyordu. Dedim ki, senin gözlerin o kadar güzel ki -gerçekten de öyleydi, yemyeşil gözler- makyaj yapmasan da çok güzel olursun bence. Hayıııırrr dedi bastırarak. Makyaj yapmazsam güzel olamam kiiii. 5 yaşındaki bir çocuğun makyajsız güzel olamayacağını sanmasına yol açan her türlü basın yayın organından tiksiniyorum.

Küçük Eylül'ün yanından ayrılıp orjinal Eylül'le buluştuk. J'adore'du sanırım oturduğumuz yerin adı. Herkesin bir gün açma hayaliyle yanıp tutuştuğu cafélere benziyor. Minik ahşap masalar, masalarda canlı çiçekler, kendini evinde hissettiren bir sevimli çikolatacı.

Bütün taşları ve akabinde incileri döktükten sonra Hakan Bey de masamıza müdahil oldu. Öyle olunca dans edecek bir yer bulmak farz oldu. Önce Mısır apartmanına gittik. Vakıf toplantısı varmış, hazırlıklar vardı. E çok da seçeneğimiz olmadığına göre ikinci seçenek olan TangoJean'e gittik. İrfan Bey sağ olsun dersi üst kata almak suretiyle bize jest yaptı.

Eylül'den sonra Nimi, Nilü ve Burcu'yla buluşacaktım, iki buluşma iç içe geçti. Kızlar TangoJean'e geldi. Sonra hep beraber geçen sefer tünel tarafında keşfettiğimiz ve adını hala bilmediğim yere gittik. Kahveler içildi, fallar bakıldı. Bana pek tabii ki pek çok uzun ince yol çıktı. Hiç de adetim değildir halbuki (!) :) Gece boyunca masamızın yanında 392 kişi düşme tehlikesi atlattı. Masaya bir kamera koysak görüntüleri show habere satabilirdik.

Nimicim Eylül acilen bir pijama partisi istiyor aynı ekiple, haberin olsun.

Eve geldiğimde saat 1 olmamıştı ve ben yorgunluktan ölüyordum. İşte bi 99'luların ilkokula başladığını öğrendiğimde fark etmiştim büyüdüğümü bir de şimdi...

Pazar da Volk'un Amerika'dan temelli dönüşü şerefine fakültedekilerle buluştuk. Begüm'ün bıcır bıcırlığına bayılıyorum blog. O kadar çocuk ki yarın öbür gün koyduğu tanılara kim inanacak bilmem :) Gerçi ben hala kendimin de "Neşe Hanım" oluşuna inanamıyorum ya... Birileri sözümü dinleyince çok komik geliyor. Böyle beni ciddiye alıyolar filan. Ne bileyim içimden elma şekeri yemek gelirken birileri gelip bana yapacakları şeyi soruyor. Hayat ne garip! :)

Bugünkü en büyük dileğim "hava keşke erken kararmasa" idi, gerçekleşmedi. Yaz gelsin bir an önce. Güneşi kendi ellerimle uğurlamak istiyorum artık.

saklambaç

Saklandım. Çünkü gecenin bir yarısı yazdıklarım yüzünden soru yağmuruna tutulmak isteyeceğim en son şeydi. Az kalsın "bu blogu sil"i tıklıyordum, başka bir alternatif daha varmış :) Biraz da böyle gitsin bakalım...

sinek

Eve kocaman bir sinek girmiş vızvız sinir bozan bir sesle dolaşıyor. Üstelik kocaman, çarpışıyoruz resmen :) Hani eşek sineği diye bi'şey olsa ondan diyeceğim. Sesi ve durmadan önümden geçişi iyice sinir edince anneme "Anne biz bu şeyle mi yaşayacağız bundan böyle?" dedim. Gelen cevap benim -eğer varsa- tüm hümanist yanımın kaynağını ortaya koydu.

-Dışarı salacağım da korkuyorum...
+Camı açınca içerisi soğur diye mi?
- Hayııır bu soğukta dışarıda ölür diye korkuyorum.

Hala o sinekle birlikte yaşıyoruz. Zaten alışığız biz buna, sivrisineklerin bizi ısıracağını bile bile onları bile öldürmüyoruz mesela yazları :)

ladies by st ziza

Böyle, eskilerden hiç görmediğin kareler pat diye çıkınca karşına, ne güzel oluyormuş. Bundan sonra çekilen her fotoğraftan sonra bakayım diye makineye saldırmak yok. Mümkünse önce fotoğraflar bir-iki seneliğine salamuraya yatırılacak, sonra tadı iyice oturunca, keyifle bakılacak...

biyonikadam

İnsanın yapmak istediği çok şey ve bunları yapabileceği pek az zaman olunca, biraz fazla zamanı bir arada görünce insan olduğunu unutup sanki bünyenin gücü limitsizmiş gibi davranabiliyormuş.

Mesela evde kalmadığı bir gecenin sabahı, eve gelip kendini hemen mutfağa atıp kek, kurabiye yapıp, mutfağı toplayıp sanki önceki akşamdan hiç yorgun değilmişçesine hiç oturmadan hazırlanıp kendini bir de spor salonuna atabiliyormuş. 1,5 saat spor yaptıktan sonra elinde kolunda poşetlerle emanetçilik görevini yerine getirmek üzere ilk kapıya gidip iki posta akşam yemeği yedikten sonra, yeni yıla nerede gireceğine karar veremeyen bünye ne yardan ne serden diyerek ikinci kapısı olan teyzesine gidip üçüncü akşam yemeğini yiyip, hangi akla hizmetse yılbaşı gecesi saat 9:30'da Levent'e doğru yola koyulabiliyormuş. Üçüncü kapı olan Alp Bey ve Hande Hanım malikanesine vardığında yeni yıla sadece 20 dk kalmış olsa da, hiçbir şeyden geri kalmamanın mutluluğunu yaşayabiliyormuş :) O gece biraz tango, biraz müzik, bolca muhabbet, scorpions eşliğinde halay vs derken sabahın 5'inde tavşan masalı dinleyerek uyuduktan sonra 6'da kalkıp hava henüz aydınlanmadığı için 6:45'e kadar bekleyip, sonra da havanın aydınlanacağı yok deyip bir saatlik uykuyla Edirne yollarına düşebiliyormuş...

Böyle -miş'li -muş'lu yazmaktan yoruldum yahu.

Meriç'in bir kenarında kahvaltı, diğer kenarında Türk kahvesi, ardından pazar gezmesi, öğle yemeği derken zaman akıııpp gidiverdi yine... Halbuki daha 15 dk olmuştu gideli... Neyse akşam otobüsüyle geri döndüm, eve geldiğimde saat yine 10'a geliyordu. Yol boyunca kendi kendime tekrar ettiğim kararı uygulayıp, polar battaniyeme sarınıp televizyonun karşısına kıvrılıverdim gelir gelmez... Bacaklarım uzun süredir bu kadar ağrımıyordu.

Ama Neşe akıllanır mı? Yooookk. Ertesi gün ne bileyim koy iki film izle işte. Hani evcimendin, di mi? Dalış kulübünde 1. geleneksel aşure gününü nasıl kaçırırım? Tüm malzemeler var da, onları koyacak tencere yok deyince Cem hoca, yüklendim babannemden kalma koca tencereyi kulübün yolunu tuttum. Aşure ruhuna yaraşır biçimde el birliğiyle aşuremizi yapıp afiyetle yedik. İçinde parmağımın olmasıyla alakası yok -ama ruhumun olmasıyla belki- yediğim en lezzetli aşureydi. Bu sene yapmayı içimden geçiriyodum zaten, ilk tecrübenin böyle cümbür cemaat olması isabet oldu.

Velhasılı, üç günlük planımı sadece bir eksikle -cumartesi gecesi milongası- tamamlamış olduğum için kendimle gurur duydum. Şunu yapıcam, bunu yapıcam deyip yapamadığım günlere inat...

Zaten biraz da aileye zaman ayırmak gerekiyor, o görevimi de cumartesi akşamı ve pazar bütün gün yerine getirmiş oldum. Artık iki ay rahat ederim diye umuyorum :)

Şimdi yarının pazartesi olduğunu aklının ucuna bile getirmeden huzurlu bir uyku vakti...

Bu arada eve girerken kar yağıyordu lapa lapa! Üşümeyi hiç sevmesem de, bütün mevsimleri layıkıyla yaşamak taraftarıyım.. O yüzden pek bi mutlu oldum görünce!

Çav bela blogçe!