sapanca

19  gün içinde sadece bir gün tatil yapmanın acısını çıkarmak, kendimizi biraz şımartmak için Sapanca'ya gidelim dedik bey koca ile baş başa. Plan sadece vücudumuzu ve ruhumuzu dinlendirmek üzerine kuruluydu. Çarşamba akşamı Özlem, Martin ve özellikle Mira'ya "hoşgeldin"e gittiğimizde Martin'in hamam diye sayıkladığını görünce maaile gitmeye karar verdik. İyi de ettik. Dönüş trafiği bütün hafta sonunun dinlenmişliğini alsa da; muhteşem havada ormanda yürümenin, abhyanganın ve ormana bakan pencerenin önünde ayaklarımı uzatarak kitap okumanın tadı damağımda!

ajanda

Tek kopya bile yetmez, iki klona birden ihtiyacım var sanırım!

99

13 yıl oldu… Her aklıma geldiğinde şükrediyorum o yaz o felaket yaşandığı ve birlikte o kadar zaman geçirebildiğimiz için. Keşke gitmeseydin demiyorum, olduğun yerde seni huzursuz etmek istemem. Ama hiç olmazsa rüyama daha sık gel…  Birlikte hamburger yiyip, Yalan Rüzgarı’nı izleyelim.

şekpir&hamlet

Annem beni parka götürdü bu akşam. Önce birlikte sallandık, sonra ben onu salladım. Sonraaa, ata bindim! Ben atta ileri geri sallanırken, Ece geldi. Beni atla tanıştırdı. Fırtına imiş adı. Ben atımı onunla paylaştım. Onu da babası getirmişti. Büyükler etraftaki evlerin durumundan, konumundan, değerinden bahsederken biz Ece ile arkadaş olduk. Bana kuşları Şekpir ve Hamlet’ten bahsetti. Ben de ona Shakespeare ile Hamlet’in kim/ne olduğundan.  Sonra diğer atla tanıştırdı beni. Onun da adı Rüzgar imiş. Ece de ona bindi. Birlikte sohbet ettik, bana İstiklal Marşı’nın 6 kıtasını okudu! Yaşının henüz 4 olduğunu ve okula gitmediğini söylememiştim di mi? Abisi evde sesli okuyarak ezberlemeye çalışırken o ezberleyivermiş. Tekrar oynamak için sözleşmedik ama umarım tekrar karşılaşırız! :)

çöp

Çok çalışıyorum. Hayatımda hiç olmadığı ve hiç olacağını düşünmediğim yoğunlukta. Memnunum da halimden. Yaptığım işi ve olduğum ortamı sevmem bir tarafa, bir şeyler ortaya çıkarmak, şekil vermek, yönlendirmek çok büyük haz veriyor.

Ortalama haftada dört akşam saat 9’a kadar çalışıyorum, şimdiler de hafta sonu da çalışmaya başladım. Velhasılı iş dışında geçirdiğim saatler kıymete bindi artık. Sonuna kadar değerlendirmek, boş geçirmemek istiyorum. Tam da bu hissiyatla, Cuma akşamı da hazır mesaiye kalmamışken, yapılabilecek en kötü şeyi yaptık ve o filme gittik! Sakın ola, aman diyeyim, biz ettik siz etmeyin. Çanakkale Çocukları filmine gitmeyin. Hem iki saatinizi, hem paranızı, hem de içinde bulunduğunuz iyi ruh halini çöpe atmış olursunuz. Hakkında yorum yapmak bile istemiyorum, o kadar yani.

Lambadan cikan mesaj

Kitabimi balkonda okuyayim dedim, malum balkon sefasinin son demleri olabilir yazin son gunlerinde olmamiz sebebiyle... Baktim hava kararmaya donmus, birkac mum yaktim gorebileyim diye. Ben cikana kadar iyice kararinca gomuldum ben de kitabin ustune. Mumlar azami yakinlikta, neredeyse saclarim tutusacak... Gozlerim yoruldu iyice. Arkama yaslandim biraz gozlerimi dinlendirmek icin, bir de ne fark edeyim? Etraf nispeten daha aydinlik! Allah Allah, nasil yani dememle neredeyse basimin hemen ustundeki lambayi farketmem bir oldu! Meger ben daha iyi gorecegim diye kitabin uzerine egilmekle isigimi kendim engelliyormusum.
Kabul ediyorum, bu bir saskalozluk ornegi olabilir; ama ben bunu bir mesaj olarak algilamayi tercih ediyorum. Bu aralar boyle bir isarete ihtiyacim vardi cunku...
Demek ki neymis, bir seyler icin sartlari zorlamak, gereksiz cabalamak yerine, her seyi oluruna birakmak gerekiyormus bazen. Bu da sana ders olsun hanim!

Aile

Aile olmak, evde sabah haberlerini dinlerken sicak cay esliginde kahvalti etmek demek... Belki bir de bir demet beyaz cicek masanin ortasinda...
Boyle baslayan gun, nasil guzel gecmez ki?